همیشه قهرمانی زیباست، به یادماندنی و دوست داشتنی ، مخصوصا اگر این قهرمانی پس از گذشت چند سال سیاه و تلخ به دست بیاید.اما این جشن شیرین و ارزشمند همراه با تلخی خاصی بود، اشک خوشحالی و اشک غم هر دو در کنار یکدیگر ریخته شد و فضای خاصی به شهر تورینو و ورزشگاه یوونتوس داد، شوق قهرمانی و غم جدایی اسطوره باعث شد تا یکی از به یادماندنی ترین غروب های یوونتوسی همه یوونتوسی های جهان رقم بخورد.
دیدن صحنه هایی که استادیوم برای دل پیرو می ایستد فوق العاده است. بارها تکرار شده، این زیبایی فوتبال است. الکس فهمید و به خوبی با رفتاری کاملا حرفه ای دنیا را به ستایش خود واداشت. او فهمید که برای ادامه فوتبال باید چه کند و همیشه موفق بود.
